“Wij zijn blij dat wij het slepende dossier Galgenwaard nu definitief kunnen afsluiten.” Ik las deze zin afgelopen week meermaals in politieke persberichten van onze Utrechtse raadsfracties. Ja beste mede belastingbetaler. De Utrechtse politiek is blij en opgelucht dat het van uw en mijn centjes de ellende, die NOOIT zou ontstaan naar aanleiding van de reddingsactie in 2003 van FC Utrecht, heeft afgekocht. Voor 24 miljoen euro. Wacht, ik schrijf dat bedrag even helemaal uit. Voor vierentwintigmiljoen euro. Dat is dus € 24.000.000,-. Een beetje sociale woningcorporatie, mocht die nog bestaan, bouwt daar 150 prima woningen van. Spreken wij over de zorg zijn dat ongeveer 4.000 gemiddelde PGB-budgetten. Als ik politicus was zou ik de ogen uit mijn kop schamen en tranen met tuiten huilen in plaats van blij zijn met deze afkoopregeling.

De plaatselijke PvdA is de enige partij die het niet eens is met deze ‘aflaat’. Maar daar moet u zich geen briljante visie bij voorstellen. De PvdA zat zo vuistdiep in de ‘oplossing’ om destijds FC Utrecht en de Galgenwaard te redden dat iedere huidige mening over de afkoop met een vrachtwagen strooizout genomen moet worden. Huichelachtig opportunisme van een partij die decennia eindbaas was in de Domstad maar inmiddels niets meer te zeggen heeft.

Toen in 2011 het imperium van oud FC-doelman Joop Leliveld in elkaar donderde, was het feitelijk al duidelijk dat Utrecht keihard het schip in zou gaan. Toenmalig wethouder Harrie Bosch (ook PvdA) bleef de financiële risico’s bagatelliseren. Op de grootste lening van 15 miljoen had de stad, hoera, een 1e hypotheek. Dus dat zat allemaal wel snor! Naar nu blijkt was die hypotheek gevestigd op onzin als de lichtmasten. Die informatie bleef keurig jaren onder de pet.

En de gemeenteraad? Die kwam daags voor de raadsverkiezingen van maart 2014 met een geheime motie om het dossier Galgenwaard af te kopen. Had u in de maanden voordat u richting stembus ging ook niet willen weten dat de politiek met deze materie bezig was? Het ging per slot van rekening om onze centjes waarover in het geniep werd gesproken.

De hele wijze waarop Utrechtse politici bijna 15 jaar met dit geval zijn omgegaan verdient een dieprode kaart. Waardeloze reddingsplannen aftikken, als het mis dreigt te gaan maar blijven bulderen dat de schade wel zal loslopen met goudgerande zekerheden in hypotheekvorm, de kiezer niet vertellen waarmee je bezig bent net voor de stembusgang, en nu een beetje blij lopen zijn met 24 miljoen verlies. En dan is er nog die seizoenkaart voor het leven die voormalig PvdA-wethouder Hans Spekman in 2006 kreeg. Al met al een inktzwarte geschiedenis voor de Utrechtse democratie.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.