We zijn er allemaal, nou bijna dan, ingestonken mensen. Waarin? Nou, in de huizenbubbel van ons lieflijke landje aan de Noordzee. Gisteren kwamen de conclusies van een zware onderzoekscommissie van het kabinet over de huizenmarkt. Ik had het in een uurtje geschreven kunnen hebben. En dat berust niet op arrogantie, maar is gewoon zoals het is. Dalende rente, meer kunnen lenen, geile banken die graag hypotheken verpatsen, fijne hypotheekrenteaftrek, overheden die overal woningbouwplannetjes lieten ontwikkelen en gelikte brochures van makelaars. Vorige week schreef ik nog over de grondpolitiek van ons Domdorp en nu kan ik er meteen weer overheen met hetzelfde onderwerp. Aan het begin van de jaren negentig wilde ik een huisje kopen. Op de J.P. Coenstraat in Lombok. Het was echt mooi, maar de vraagprijs bedroeg 109.500 florijnen. Alleen de mensen die ouder zijn dan ik weten dat zoiets een godsvermogen was in die tijd voor een souterrainwoning. Zonder spaargeld was het niet te financieren! Met spijt, maar berustend met het feit dat ik nog te weinig verdiende voor de grote mensenwereld bleef ik huren op Transwijk. Nog geen vijf jaar later echter, kocht ik een appartement van 270.000 gulden aan de Catharijnesingel. En dat verkocht ik drie jaar daarna weer voor 400.000 om een nieuwbouwhuis van 520.000 te kopen. En dan moest er nog flink verbouwd ook…

Vanaf dat moment, we spreken nu over eind 1998, schrijf ik wekelijks een column. En ik weet niet hoe vaak ik heb geschreven over de arrogantie van projectontwikkelaars en bouwers die schijt hadden aan hun klanten. Over onze gemeente die er baat bij had om de productie niet al te groot te laten zijn om de woningprijzen niet te verneuken waardoor hun aandeel zou verdampen. Hoe bezopen het was om als stad te spreken van 35.000 woningzoekende terwijl er geen mensen in slaapzakken op straat sliepen.

We zijn er niet ingestonken maar ingeluisd lieve lezers. In deze vastgoeddroom. En onze gemeente zou het liefst verder dromen. Maar nu staat alles op papier en zal de zoete droom eindelijk woest verstoord worden. Het werd tijd. Hoog tijd. Maar eerst vieren we zaterdag de Vrede van Utrecht op ons aller A2-tunneldak. Midden in een woeste leegte waar misschien ooit huisjes zullen staan..

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.