De jacht op wethouder Margriet Jongerius lijkt te zijn geopend gezien de kranten van afgelopen dagen. De vriendelijke GroenLinks dame deed mij dinsdagavond denken aan Trijntje Oosterhuis. Ze kunnen allebei echt wel dingen, maar soms komt het er gewoonweg niet uit. Trijntje, opeens gekleed in een soort Komo-zak met rare plof-pijpen, keek als een angstig hert met rode konen van de stress in de camera. Tja, das nie geil, zou een goede vriendin uit Brabant zeggen. Nou durf ik mij niet in dezelfde termen uit te laten over een stadsbestuurder, maar ook bij Jongerius lijkt het vaak of ze op de vlucht is voor een jagerman.

Maar wat moeten wij hier als burgers van Utrecht mee, dat lijkt mij de vraag. Is Jongerius te licht voor de lastige baan als wethouder? Vermoedelijk wel. Is dat een groot probleem? Meestal niet.

Utrecht kende talloze zwalkende wethouders. Slechts in enkele gevallen werden die van hun taak ontheven. Ik zal hier geen opsomming geven van de trits aan zwakke broeders en zusters die ik de afgelopen 25 jaar aan mij voorbij zag trekken. Toch maak ik een uitzondering voor Marka Spit. Een maand voor de val van het toenmalige college (maart 2009) mocht ik samen met collega Jos van Sambeek een artikel schrijven over de kwaliteiten van de zittende stadsbestuurders. Alle fractievoorzitters uit de gemeenteraad gaven cijfers. Spit, de derde PvdA-wethouder, kwam uit op een strakke 3 van de oppositie en een 4,5 van de coalitie. Fors lager nog dan de vlot daarna opgestapte brekebenen van GroenLinks, Robert Giesberts en Cees van Eijk. Maar aan de stoelpoten van Spit werd niet gezaagd. Mocht niet van de PvdA en dus gebeurde het niet. Marka kon rustig doorrommelen, ondanks regelmatig hoongelach in de raad. Politiek mensen.

En zo zal het ook met Jongerius gaan. Ik geloof niet dat GroenLinks haar wethouder laat vallen en van een echte jacht is ook al geen sprake. Er zullen vast meer pijnlijk toespraken volgen zoals vorige week bij City2Cities. Ook in de gemeenteraad zal er af en toe besmuikt gelach klinken. Maar zolang de ambtelijke top gewoon hun werk kan doen, mag het baasje blijven. Das heel Utrechts.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.