Ik had een schokkend harde column geschreven. Zelfs voor mijn doen. Met waarschuwende woorden vooraf en een excuus in de laatste zin, dat dan weer wel. Maar dat vond de hoofdredacteur van AD/Utrechts Nieuwsblad toch niet zo’n goed idee. En gelijk heeft hij. Ik was boos en verdrietig over de prestaties van het Utrechtse stadsbestuur daar waar het de kernen van de dorpen Vleuten de De Meern aangaat. Ik schreef hoe De Meern en al jaren bijligt als een afgepeeste heroïnehoer en Vleuten als een uit elkaar getrokken lasagna-paard. Ik geef toe, geen frisse bewoordingen. Maar ik meende het wel. Het is een regelrechte schandvlek, zoals de boven ons gestelden De geannexeerde dorpen aan hun lot overlaten. Nu lijkt er opeens geen geld meer voor de altijd als zeer noodzakelijk gecommuniceerde vernieuwing van de brug in De Meern, het dorp zonder hart. Vanavond zullen er vast weer allemaal bezwerende en zalvende woorden over worden gesproken tijdens de zoveelste ‘De Meern avond’ in de plaatselijke Marekerk. En ik schreef in deze column op hoe ik hoopte dat de dorpsbewoners zich daar zouden opstellen richting onze schriftgeleerden die mooie kantoren bevolken aan de Oudegracht. Maar de krant heeft gelijk: ook zonder dat te lezen snapt u wat ik bedoel.

En dan Vleuten. Het dorp is al jaren een verkeersriool. Veroorzaakt door verkeerskundigen die zich moeten schamen deze titel te voeren. En door ambtenaren die werkzaamheden niet kunnen plannen. En door prutsende aannemers. En dan ook nog gepest worden door een laaghartig opererende politie. De manier waarop een goede vriendin afgelopen week werd bekeurd door een motoragent, en dozijnen met haar, is een stuitend voorbeeld van waar het hier om gaat: niet de rotzooi aanpakken maar de symptomen bestrijden. Iedere dag deelt een lid van het Utrechtse korps op de opengebroken Hindersteinlaan prenten van 130 euro per stuk uit. Lekker gemakkelijk omdat de verkeerssituatie rond het winkelcentrum dagelijks wijzigt. Dat de dorpelingen het nog pikken, daar kan ik niet bij. Ik bracht dat allemaal wat te stevig onder woorden. En daar koopt niemand wat voor. Sterker: dan wordt meestal de boodschapper onthoofd en wassen onze wethouders wederom de handen in het schone en onschuldige water van onze dorpen. En dat moet echt stoppen nu.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.