Mijn vrouw is iemand met een ongelofelijk verantwoordelijkheidsgevoel. Thuis, maar ook op haar werk. Is er altijd, laat nooit verstek gaan. De laatste 13 jaar werkt(e) ze bij Doenja Dienstverlening. De Utrechtse welzijnsclub die overbleef na een fusie van Welzijn Utrecht Zuidwest (WUZW) en de Stichting Maatschappelijke Ontwikkeling Leidsche Rijn (SMOL). Een wat moeizame samensmelting van het ouderwetse WUZW en het ondernemende en moderne SMOL waar mijn vrouw vandaan kwam.

Inmiddels is in Utrecht sprake van zogenaamd ‘Vernieuwend Welzijn’. In plaats van het wijkgericht organiseren van welzijnswerk moest iedere partij kunnen inschrijven op gevraagde welzijnspakketjes van de gemeente. Het resultaat is een schimmige hoeveelheid fusies in stedelijk welzijnsland. Stichtingen met de meest exotische namen werden opgericht, veelal nieuwe namen voor onderdelen van de oude partijen Cumulus, Portes, Stade en Doenja, om het welzijnswereldje zogenaamd ‘vraaggestuurd’ te maken. Bijkomend ‘resultaat’ is dat honderden mensen hun baan verliezen. Daarbij is geen keuze gemaakt voor de kwaliteit van de medewerker of zijn/haar inzet, maar werd louter gekeken naar overgebleven functies. Ook de functie van mijn vrouw werd ‘boventallig’. Shit happens, zoiets overkomt heel veel mensen op dit moment.

Door een wetswijziging ontvangen werknemers die op deze manier hun baan verliezen geen maand salaris meer per gewerkt jaar. Dat is teruggebracht tot een zesde deel daarvan. Wederom: shit happens. Om snel weer een baan te vinden gaat mijn vrouw een opleiding volgen. Sterker, daar begint zij vandaag al mee ondanks het feit dat haar baan pas op 1 augustus stopt. Die wil snel verder en al helemaal niet teren op de samenleving. Heel bescheiden vroeg ze om een dag in de week verlet zodat de pittige opleiding te combineren is met het correct afsluiten van haar zwaar teruglopende werkzaamheden bij Doenja. Maar dat was niet de bedoeling. Want ze had toch nog vakantiedagen!

Ik adviseerde haar zich dan maar ziek te melden. Haar 13-jarig gemiddelde schat in onder de 1 procent. Maar daar is ze veel te chique voor. Ik merk dat ik heel chagrijnig word van zo’n Doenja dat er zegt te zijn voor het welzijn van ons Utrechters en zich zo opstelt naar het weggewerkte personeel. Of zou dat nou het vernieuwende binnen het Utrechtse welzijn inhouden?

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.