Deze week is het precies vijf jaar geleden dat een politiekogel een einde maakte aan het leven van Utrechter Rinie Mulder. De Ondieper was na een wedstrijd van FC Utrecht nog even naar zijn stamcafé aan de Amsterdamsestraatweg gegaan en werd door zijn dochter thuis afgezet. Daar kreeg hij hommeles met een groepje hangjongeren, zoals vaker. De politie werd gebeld en toen die eindelijk arriveerde zag een motoragent een boze Mulder op hem afstappen. Met een fors mes in zijn hand. De motoragent loste een schot en de rest is bekend. Mulder overleed en in no time stond de volkswijk letterlijk en figuurlijk in de fik. Brandjes werden gesticht en overal vandaan werden verschillende groepen relzoekers binnengevlogen.

In mijn archief vond ik stapels documenten, foto’s en wat eigen gedraaide filmbeelden terug. Hoe de sluwe Annie Brouwer, net hersteld van een ernstige ziekte, een persconferentie buiten de wijk gaf om de media lekker uit de buurt te hebben op het moment dat massa’s ME-ers Ondiep hermetisch afgrendelde van de buitenwereld. Gelukkig kreeg ik een tip uit de wijk, verliet halfweg de persconferentie, om nog net op tijd Ondiep in te kunnen voor de wijk op slot ging.

Het was een briljante zet van Brouwer en haar team. De avond ervoor had de politie alle zeilen moeten bijzetten om de vlam niet volledig in de pan te laten vliegen. Een bijna onmogelijke opgave in de smalle straatjes van de versleten wijk. Het was echt spannend om daar toen tussen te staan.

Over de uitmuntende manier waarop het drama van Ondiep bestuurlijk werd aangepakt schreef ik destijds een column. Nota bene commissaris van de Koningin Roel Robbertsen droeg een deel daarvan voor tijdens de afscheidsraad van Annie Brouwer. Ik zag brokken in kelen.

Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat bestuurders ook goede pers krijgen bij goed optreden. De manier waarom Diederik Samsom werd afgebrand toen hij eerlijk zei wat hij van Wolfsen vond is in dat verband veelzeggend. Eerlijkheid wordt kennelijk niet op prijs gesteld.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.