Vandaag opent De Majesteit TivoliVredenburg. Dat ik dat nog mag meemaken! De eerlijkheid gebied echter te zeggen dat ik er niet heen ga. Eigenlijk moet dat wel omdat ik in 1979 ook bij de opening was van Muziekcentrum Vredenburg. Gek eigenlijk, ik voel mij nog steeds een broekie, maar kennelijk gaan de jaren toch tellen. Ik herinner mij nog alles van de eerste schreden in het nieuwe muziekcentrum dat feitelijk maar zo kort heeft bestaan. We waren met meerdere moeders en buurtkinderen. Vanuit Vleuten met de trein (het toenmalige station is ook verdwenen) en dan door Hoog Catharijne door de noordelijkste loopslurf zo het gebouw in. Een wonder was het en allemaal weg. Maar ik heb even geen zin in feestelijkheden. Normaal ben ik niet zo scheutig met privé-zaken op deze plek in de krant. Maar soms moet het kunnen.

De afgelopen maanden werden vooral getekend door de ziekte en het overlijden van mijn schoonvader. En daar kwam bij – hij wilde niet in het graf van zijn eerste vrouw – het opgraven en cremeren van mijn al 20 jaar overleden schoonmoeder. Het waren verdrietige en ook zeer vermoeiende weken. De rest van de maand heb ik heel hard moeten werken om de hele administratie van mijn schoonvader op een rijtje te krijgen voor zijn tweede vrouw en de notaris. En toen ik middels het WK-voetbal dacht een beetje op mijn lauweren te kunnen gaan rusten overleed vorige week een hele prachtige Utrechtse vrouw. En omdat het zo’n ontzettend lieve, vrolijke, spontane, slimme, wijze en warme vrouw was wil ik haar hier gedenken. Door gewoon haar naam te noemen. Marianne Dierckx is er ook al niet meer en dat voelt helemaal niet goed. Want de wereld kent domweg te weinig Mariannes. En je zult altijd zien, net toen zij heel erg ziek was, had ik het druk met zieke familie. Zo lopen die dingen. Maar ik had graag nog 1 keertje naast haar gezeten zoals de laatste keer. Handen vast, mooie foute grappen en die bulderende Brabantse lach. Morgen heffen we met haar man Eric het glas op haar wonderbaarlijk mooie maar te korte leven. De Majesteit kan wachten.

Wouter de Heus


Deze column is eerder gepubliceerd in AD/Utrechts Nieuwsblad en op WouterdeHeus.nl.