't Is een mooi pand, Utrecht is er blij mee, maar het kost intussen wel heel veel geld. We hebben het over TivoliVredenburg. Deze week werd bekend dat er alles bij elkaar weer zo’n 7 miljoen euro bij moet. En, erger nog, dat er een structureel exploitatietekort dreigt van een miljoen euro. Of de gemeente Utrecht even wil bijpassen.

Bij een tegenvaller wordt er onmiddellijk gekeken wie we de schuld kunnen geven. De politiek, de bouwbedrijven, de bestuurders van de culturele instellingen. Een natuurlijke, menselijke reactie. En het komt bijna nooit voor dat iemand dan zegt sorry, het is mijn fout.

Lastige bij TivoliVredenburg is dat het zo’n lange geschiedenis kent en vooral een lange geschiedenis van financiële tegenvallers. Het gebouw werd in de loop der jaren om allerlei redenen telkens miljoenen duurder.

Dat begon al in 2002, om toch eens bij hoge uitzondering naar onszelf te wijzen, door de uitslag van dat absurde referendum over het stationsgebied. U herinnert het zich misschien nog, we konden kiezen tussen visie A en
visie 1.

Het werd natuurlijk visie A, de groene variant. Ook al moest daar door de gemeente 91 miljoen euro bijgepast worden terwijl de zakelijke variant, visie 1, 15 miljoen opleverde. We hebben het over een verschil van 106 miljoen euro. Wat je daar allemaal niet voor kunt doen.

Nu was het behoud van de Grote Zaal van Herman Hertzberger onderdeel van Visie A, de variant die het referendum gewonnen heeft. Het behoud van die Grote Zaal heeft er echter voor gezorgd dat TivoliVredenburg tientallen miljoenen duurder is uitgevallen. Daar begon het dus al mee, met onze keuze voor visie A. Daarna hebben al die anderen natuurlijk ook nog een hoop fouten gemaakt waardoor het pand nog duurder werd. En dan waren er nog tegenvallers waar niemand schuld aan had. Dat zijn de lastigste.

Mario Gibbels