Wat vinden we van het coalitieakkoord? Die vraag heb ik mezelf voor deze blog maar eens voorgelegd. En het eerste wat in me opkomt als ik het 45 pagina's tellend stuk doorlees is: 'niet schokkend'. Bij het meeste wat ik lees denk ik: lijkt me verstandig, moet je vooral doen. Als we het als gemeente al niet doen.

Ik lees geen vergezichten of prikkelende visies. En dat geven de partijen ook toe. Het is een coalitieakkoord zonder 'tekentafelwijsheden' en er wordt bezuinigd op nieuw beleid. Praktisch, pragmatisch en af en toe een tikje vaag maar dat kan ook niet anders met een coalitie waarin partijen zitten met zo'n uiteenlopende opvattingen.

Natuurlijk zie je de wensenlijstjes van de verschillende partijen die aan de coalitie deelnemen terug: schrappen van subsidies (VVD), extra geld voor duurzaamheid (GroenLinks), een financiële buffer voor de zorg (SP) en extra geld voor onderwijs (D66).

Meest in het oog springend is het woord samenwerken. Je vindt het terug in de titel van het coalitieakkoord, 'Utrecht maken we samen', en het is de titel van het eerste hoofdstuk. Het betekent, zover ik het begrijp, meer ruimte voor intiatieven van onderop, 'plannen maken in samenspraak', stadsgesprekken, open, transparantie, proactieve communicatie....

Eerlijk gezegd, het streven lijkt me goed maar het heeft voor mij een hoog blabla-gehalte. Wat moet ik me daar concreet bij voorstellen, vraag ik me telkens af.

Nee, geef mij maar heldere doelen met harde cijfers. Zoals de belofte in het coalitieakkoord dat Utrecht over vier jaar de laagste werkeloosheid in Nederland heeft. Kijk, daar kun je over vier jaar op terug komen. Is 't gelukt? En zo nee, waarom niet? Wat mij betreft hadden er wel wat meer van dit soort concrete doelen in het coalitieakkoord mogen staan. En dan waren tien à vijftien A4'tjes waarschijnlijk genoeg geweest.

Mario Gibbels