Altijd lekker, schoppen tegen een echte zondaar. Het verbroedert en je voelt jezelf ineens een veel minder slecht mens.

Gemeenteraadslid Bert van der Roest heeft alles mee om deze nuttige rol van zondaar te vervullen. Een sociaal-democraat die 40 duizend euro van de zwakken steelt, beter kun je het bijna niet krijgen.

Bert werd dan ook onder luid gejuich aan de digitale schandpaal genageld. We hadden weer wat om over te twitteren. Politieke partijen, altijd op zoek naar de gunst van het volk, haastten zich om hun afschuw over deze lage daad uit te spreken. In het cachot met die man.

Wij journalisten waren natuurlijk ook verheugd over dit prachtig nieuws. Niks mooiers dan een politicus die een greep in de kas doet om daarmee, onder andere, rondjes in het café te geven.

Toch begon het bij mij een beetje te knagen. Het beeld drong zich op van een man liggend op de grond en iedereen snelt toe om driftig tegen hem aan te schoppen.

Ik weet het, hoe dom kun je zijn, 40 duizend euro achterover drukken terwijl je van tevoren weet dat het vroeg of laat uitkomt. Maar, misschien mag ik het niet zeggen, Bert heeft zichzelf genoeg gestraft. Hij is alles waar hij trots op was, kwijt geraakt. Zijn functie als gemeenteraadslid en zijn bestuursfunctie bij het Straatnieuws. Dit zal hem de rest van zijn leven worden nagedragen.

Waar ik nog wel nieuwsgierig naar ben is wat hem in godsnaam bezield heeft. Misschien gaat Bert het nog eens vertellen en kan zo'n biecht, het klinkt wat christelijk, hem weer met zichzelf in het reine brengen.

De storm zal wel weer gaan liggen en wij zullen weer op zoek gaan naar een nieuwe zondaar. Want wat zouden we moeten beginnen zonder slechterikken in deze wereld?

Mario Gibbels