Klik hier voor een vergroting

Een verlaten terrein vertelt een verhaal over wat er zich afgespeeld heeft of wat zich er afgespeeld zou kunnen hebben. Nog leuker zijn de verlaten huizen, waar nog sporen van bewoning zijn. Als kind vond ik de verlaten fabriekshuisjes buiten het dorp erg spannend. Je kon door de arbeidershuisjes lopen en zien wat de laatste bewoners niet meegenomen hebben. De Keulse pot zou nu op marktplaats al gauw een tientje opleveren.

Het spannendste was waarschijnlijk het risico om betrapt te worden door een fabrieksarbeider of door andere volwassenen. Spannende kinderseries zullen ook nog wel in onze fantasie gespeeld hebben. Achter elk deurtje moest gekeken worden en natuurlijk onder ieder luik. En alles wat gevonden werd van enigerlei waarde was onderdeel van de schat...

Bij een oude boerderij in Bretagne kun je precies zien hoe het bedrijf heeft kunnen bestaan. In de schuur staat een grote ton voor de cider, kalverhokken daarachter, met buiten tegen de muur konijnenhokken. Er staan appelbomen, er is een groentetuin en langs het pad, tamme kastanjes. In de schuren staan landbouwmachines en karren, in de werkplaats een brommertje, met onder andere een aambeeld en het stropersgereedschap.

In m'n romantische fantasie zie ik het hele verhaal van de laatste bewoners, geheel zelfvoorzienend, met zelfs een eigen waterbron op het erf. Soms denk ik dat ik zelf wel zo en daar zou willen leven. Meestal weet ik beter.

Voor nachtfoto's is er altijd wel een beetje kunstlicht nodig, om een verhaal te kunnen vertellen. Dus zo'n verlaten boerderij is onmogelijk om te fotograferen. Maar bij de meeste verlaten industrieterreinen is altijd wel ergens straatverlichting of noodverlichting die nog brandt. Ook die gebouwen vertellen hun verhaal.

De oude industrieën vertellen over de mensen die er gewerkt hebben, maar vooral over een aantal technieken uit vervlogen tijden. Over 100 jaar zullen filmopnames niet in tochtige fabriekshallen gemaakt worden, maar in verlaten hallen met honderden computers van failliete bedrijven. Minder aangetast door tijd en weer, maar met knipperende lampjes of een spannend piepje.

Geen afbrokkelende bakstenen muren, afbladderende beschimmelde kalk en parkeerterreinen met onkruid tussen de stenen, maar eindeloze hallen van staal en beton, gescheiden door kunststof of aluminium wanden. De spanning en sfeer zal, zoals overal in de nacht, weer van het licht moeten komen. In het geval van een filmopname moet het komen van de acteurs en het verhaal. Of zoals tegenwoordig, van de special effects.

Frans de Jonge