Klik hier voor een vergrotingFrans de Jonge (1961) maakt al meer dan 15 jaar regelmatig nachtfoto’s van Utrecht. Een passie die bij toeval ontstond en uitgroeide tot een eindeloze speurtocht naar de schoonheid van de nacht.
Geobsedeerd door de metamorfose die de stad ondergaat als de lantarenpalen aanspringen, fietst De Jonge door de stad, op zoek naar standpunten waarop hij de stad ongezien kan fotograferen.
Eerst willekeurige routes op zoek naar mooi licht. Later ook meer gericht op zoek naar: mooie bomen, schuldige locaties, mist op het water, en sporen van verdwenen industrie. In 2003 heeft hij zijn lens een jaar lang op de Dom gericht.
Voor het eerst moest hij afspraken maken om foto’s te maken. Hierdoor kwam hij ’s nachts op plaatsen, waar normaal niemand mocht komen. Later heeft hij ook de Inktpot gefotografeerd en recentelijk ook de Nicolaïkerk. Beide series afgerond met een expositie in het gebouw zelf.
Soms zien mensen hem met zijn statief in de stad. Een enkeling spreekt hem aan, maar de meeste mensen zien hem niet. Vaak is een beetje schaduw voldoende voor hem om ongezien te werken.
Door de lange sluitertijden (tot wel 10 minuten) staat hij dan doodstil achter zijn statief, alleen met zijn gedachten, om zich heen te kijken.
Enkele van die gedachten zullen als voortaan wekelijks als column op Allesoverutrecht te lezen zijn. Soms zijn het gedachten over zijn nachtfoto’s, of over de mensen die hem aanspreken tijdens het werk, maar alle associaties zijn mogelijk als hij zijn gedachten de vrije loop laat gaan in de stilte van de nacht.
Tijdens De Jonges poging om de Dom vanaf het K & W-gebouw te fotograferen, begon het te regenen. Om zijn apparatuur te beschermen liep hij terug naar het zolderraam. Omkijkend zag hij de prachtige reflectie en haalde zijn camera weer te voorschijn.
