Klik hier voor een vergroting

Bij het woord fly-over is de eerste gedachte die oppopt in m'n hoofd, de film 'The Fly'. Nee niet die met Jeff Goldblum, maar een veel oudere versie. Waarschijnlijk het origineel, waarvan ik me vooral de stuntelige trucage herinner. De Duitse televisie heeft eind jaren zeventig een serie films op zondagavond: Das Grusselkabinet. Nadat alle Hammerhouseproducties geweest zijn, kwamen er op het derde net allemaal schimmige griezelfilms, waarvan een deel nog in onvervalst zwart/wit.

De serie zorgt wekelijks voor gespannen zenuwen van middenrif tot lachspier. The Fly is de eerste film uit dat kabinet waarbij ik achteraf onder m'n bed kijk.

Doordat een professor een vlieg met zich mee transporteert in zijn transporteermachine, raken hun moleculen door elkaar. Hij komt er uit als mens met een vliegenhoofd- en poot, maar ook als een vlieg met een mensenhoofdje en armpje. Deze zal in de laatste scène figureren. Gevangen in een web, hangt de vlieg met de professors hoofdje en armpje in een web te spartelen...

Of het die laatste scène is, weet ik niet, maar iets zorgt er voor dat ik onder m'n bed moet kijken na de tv-uitzending. Ik weet dat er geen spinnen zitten of gekke professors, maar voor het eerst ben ik zo bang dat ik moet kijken. Ik heb me al heel vaak afgevraagd welke scène me zo raakt dat ik onder het bed moet kijken. Het enige wat ik kan bedenken is dat kleine hulpeloze bange vliegenmannetje dat in die enorme spin zijn grootste bedreiging ziet. Uiteindelijk wordt hij verpletterd door de agent die hem moet redden.

De professor wordt niet alleen uit z'n lijden verlost, maar ook opgeofferd om zijn vrouw uit de gevangenis te houden. Zijn vrouw had al bekend de andere helft van de professor, die met het vliegenhoofd en poot, te hebben vermoord. Nu de agent zijn tweede helft heeft vermoord, wil die haar niet meer arresteren voor de moord op de andere helft. Haar vrijheid is het onderwerp van het happy end, de dood van de tweede helft van de professor was alleen nog maar van belang voor de vrijheid van z'n vrouw. Toch was ik niet overtuigd van het happy end. Dat was misschien wat ik zocht onder het bed, iets om mezelf te overtuigen dat het een happy end was voor iedereen.

Misschien is dat de enige overeenkomst tussen The Fly en de de Fly-over op het 24 Oktoberplein. Als je hier weer eens met je auto in de file zit, heb je de tijd om je ervan te overtuigen dat het uiteindelijk voor iedereen goed zal uitpakken.

Frans de Jonge