Ik ben in een blije bui omdat mijn oudste zuster toch nog vrij onverwacht het Diakonessenhuis in Utrecht mag verlaten. Om thuis rustig verder uit te zieken. Het komt tienduizenden keren per jaar voor dat iemand zijn ziekenhuistijd heeft uitgediend en vervolgens naar huis mag, maar bij mijn zus ligt het iets genuanceerder!

Tien dagen geleden vertelden een handvol medisch specialisten haar, na een observatieperiode van enkele weken: “Mevrouw u gaat dood!” Nou gaan we dat allemaal een keer, maar de artsen bedoelden ermee dat mijn zuster in het ziekenhuis op dat moment onomkeerbaar stervende was. Op de reactie van mijn zuster die zei: “Wat gek zeg, want ik heb me namelijk in weken niet zo goed gevoeld en ik wil ook weer proberen om te gaan lopen”, moesten de artsen begrijpend glimlachen.

Een lieve en zorgzame verpleegster vertelde me later dat de reactie van mijn zus, volgens de medisch specialisten, een helder symptoom was van de geestelijke aandoening 'terminale verwardheid'. Mijn zus lag in het Diakonessenhuis om testen te ondergaan, wat in ziekenhuisjargon dus observeren genoemd wordt. Ik wist dat ze zich niet groot hield en zich oprecht beter voelde, toen zij op haar beurt begon met …terug te observeren!

Mijn zus doet aan het oplossen van doorlopers met het maximaal aantal sterren – doorlopers zijn trouwens puzzels, die mijn oplossend vermogen ver te boven gaan. Mijn zus vertelde dat haar potloodje van haar bed afrolde en ze een jonge vrouw in een witte jas vroeg het alsjeblieft even voor haar op te rapen. Waarop die jonge vrouw in die witte jas zei: “Ik zal even iemand voor u roepen want daar ben ik niet voor, ik ben arts!” Mijn zus vond dit een vrij onaangename observatie. Maar het was wel een nuttige want vervolgens zei zus: “Zo’n opmerking stimuleert wel weer om pijlsnel te leren lopen om hier maar weg te kunnen.” Ik zei: “Dat zie je goed!”

En juist om die reden zei die mevrouw in die witte jas dat ook tegen haar, weet ik haast wel zeker. Want als je de laatste weken hier in het Diakonessenhuis nou een ding hebt kunnen opsteken, dan is het wel dat ze hier altijd, maar dan ook al-tijd... precies weten wat ze zeggen!”

Henk